Het pantser

123

seringen, meibloesems — god, wat ’n poëtische nacht! — kun je niet leven, niet eten, niet koken, niet kleeden — dan — dan sommeeren we ’m voor den kantonrechter, niet?

Martha. Nee, zöo’n vaart hoeft ’t niet te loopen

— maar op ’t moment dat moet je toegeven, heb je niks, niks, en pa zal de eerste zijn om dat te verwijten.

Mari (triestig, zonder haar aan te kijken). ⁷k Dacht, Martha — ik dacht, Martha-lief, dat je in plaats van al die bedenkingen, die me maandenlang hebben weerhouen, die me ziek hebben gemaakt tot vóóreergister de crisis kwam — ik dacht dat ’k ook iets van warmte, iets van aanmoediging uitjouw mond zou hooren. En je praat enkel van ⁷t verloren sterretje, van ’t, verloren

— tractèmènt...

Martha. Dat is — dat is gemeen (begint te schreien — ln de avondstilte weerklinkt het taptoe-signaal — Hij luistert triestig). Goeien nacht, Mari... ’t Is half elf.

Mari. Goeien nacht — Zie ^;k je morgen?...

Martha (angstig) ... Als pa ...

Mari... Als je pa wil...