Het pantser

120

— niks — van je eigen macht... Heele nachten heb ’k geaarzeld, gefantazeerd, me jou voorgesteld, zoo als je nu over me zit, eventjes down, dan als ’n échte vrouw met de overtuiging van je jongen meegaand. (haar hand streelend). Niewaar? Niewaar? De servetten, de sloopen kunnen nog wat wachten? We zijn jong — we hebben op mekaar gewacht van toen we zoo groot waren .. .

Martha. Natuurlijk — natuurlijk ga ’k met je mee — Dacht je — dacht je dat ’k terug zou krabbelen? Hoe kom je op de inval? Hoe kan je ’r twee woorden over vuil maken? Maar — maar .. .

Marl (glimlachend) . . . Maar?

Martha. Als ... ontslagen ... officier . ..

Mari... Oneervol ontslagen, Martha.

Martha. Niet eervol?

Mari. Wou je dat ’n officier die weigert te döoden — éérvol ontslagen wordt? (spottend) Wat ’n zonderlinge begrippen van eer heb je...

Martha... Niet eervol? — Dat wist ’k niet eens En — hoe zul je dan ’n niéuwe positie krijgen om te kunnen trouwen in onze stand?