Het pantser

118

Mari. Huil je?

Martha. Je ma huilt — je pa is zoo net benejen gekomen, heeft geen woord gesproken, is in ’n leunstoel gaan zitten, met z’n gezicht naar ’t raam — toen ’k naar ’m keek, snoot-ie z’n neus — alsof-ie moeite dee — (huilend) Je had me zoo beloofd ...

Mari. Ja, Martha.

Martha. Is ’t ontslag ’r heusch ?

Mari. Ja, Martha.

Martha. Heelemaal onherroepelijk?

Mari. Onherroepelijk en als ’n gratie — ze hadden érger kunnen doen na m’n brutale dépêche en na ’t bericht in die krant.

Martha. Heeft kaptein Brand dan toch rapport gemaakt ?

Mari. Nee, Martha — ’k heb zelfstandig ontslag gevraagd.

Martha (ver'baasd). Zelfstandig? — Heb je zélf ?...

Mari. Ja, Martha.

Martha. Zonder iemand, zonder mij in vertrouwen te nemen ?

Mari. Ja Martha. ’k Was bang, dat je me niet