Het pantser

113

Mari (iglimlachend). . . Daar dénken menschen niet over, die van mekaar houen — houen, trouwen — ’k begin te dichten als kaptein Hoek .. .

TIENDE TOONEEL.

De vorigen. Stam.

Stam (met een enveloppe in de hand — hevig-bevend). Ga na benejen jij, bij Martha .. .

Mevrouw Stam ... Karel... is ’r iets . . .

Stam... Versta je niet? Ruk uit! Ruk uit! (Mevrouw Stam- aarzlend af)... Ik heb daar — (smijt de enveloppe woest neer).

Mari (neemt haar op, ontvouwt een brief, leest, doet den brief weer in de enveloppe).

Stam (na een stilte). Heb jij dat angevraagd ? ...

Mari. Ja, papa.

Stam. Je ziet — je ziet niet eervol.

Mari. Nee, papa — Dat verwondert me niet — dat had ’k niet verwacht.

Stam (heesch). Waarom — waarom heb je niet geraadpleegd ? Met mij — met Hoek ? ...

Mari. Omdat ’r ’n end an moest komen.

Stam. Nou is ’r ’n end gekommen. Nou ben

8