Het pantser

111

vréés voor je man, moedertje. Heb je je dan nooit verzet als je niet anders kon? ...

Mevrouw Stam (de vingers krimpend, zacht pratend)... Verzet... Voor verzet heeft-ie —

Mari. — Hééft-ie je? ,..

Mevrouw Stam (aarzlend). ’k Heb nooit geklaagd, klaag ook nou niet — maar nou je — nou je weggaat — en ’k alléén met ’m blijf — nou wor ’k zoo angstig, zoo bang als die dag toen-ie met z’n karwats . .,

Mari. .. Met z’n karwats — met z’n karwats — en je ben niet weggeloopen?

Mevr. Stam (schuw). En jullie — jij en je broer? En misschien — misschien — had-ie gelijk. Ik werd kwaad, kinderachtig kwaad — om die dingen moet ’n soldatenvrouw niet kwaad worden — dat-ie in de tijd van z’n overplaatsing in Indië met ’n Indische vrouw — ze doen ’t allemaal — ze hebben allemaal non-ja’s — allemaal kinderen bij die vrouwen, de officieren, de soldaten. — Toen vond ’k ^:t gemeen, huilde ’k, maakte ’k scènes — en — in z’n drift sloeg-ie toe — over me gezicht — Vier dagen was ’t ’n striem — zei ’k me moeder — die nog leefde — dat ’k gevallen was —