Het pantser

110

jou kan ’k ’t eerst ’n minder prettig nieuws vertellen — ’k heb ontslag angevraagd, telegrafisch en mal, eergistermorgen.

Mevrouw Stam (angstig). Je ontslag — mèen je dat ?

Mari. Ja, moedertje, ’t Spijt je? Je had liever gehad dat ⁷k ...

Mevrouw Stam. God, göd — als je vader ’t hoort. — Hoe kom je an de moed? ...

Mari (glimlachend). Niet van jouw kant, moedertje.

Mevrouw Stam (de handen gevouwen, voor zich uit starend)... Van mijn kant, nee.

Mari. Voor-eergister was ’k nog opgewonden als ’n krankzinnige, heb ’k ’r dingen uitgeraasd, die ’k nou niet meer weet — vandaag voel ’k me zoo opgelucht alsof ’k maanden ziek ben geweest en voor ’t eerst opzit. — Wat ruiken de seringen en bloesems lekker, buiten.

Mevr. Stam (schuw). Is ’r niks meer an te doen?

Mari. Niks — öf Oorlog moet ’n zoo buitenissig en romantisch officier met gewéld willen houen.

Mevrouw Stam. God — je vader...

Mari. M’n vader .. . Ken je dan niks dan vréés,