Het pantser

104

Mari. Da’s    dapper ... Wat — wat    zit ’r    in    je

buis — hou    je maar niet onnoozel    — daar...

Alphons. O    daar — ’n vogelnessie.

Mari. Heb    jij dat uitgehaald, schooier?

Alphons. Wat zou ’t? ’t Kreng het me in me hand gebeten — kijk is. — D’r ware vijf eiere .. .

Mari. Zitten die óok daar?

Alphons. Ja, maar in ⁵n doosie — ze benne uitge-blaze. — Da’s moeilijk hoor! Sodejuu wat krijg je ’r ’n pijn van bij je oore.

Mari (hoofdschuddend-lachend). En wat is dat voor ’n haal? — Jongen, je zit vol krabbels. Heb-ie gevochten?

Alphons. Da’s van de kat — ’k heb zès van z’n jongen in ’n doek verdronke. Je had ze motte zien spartele in ’t water. Ze piepte nog toen ze zonke. Dat ’s zulk tuig!

Mari. Pons, Fons, wat ’n lolletjes! Nestjes uithalen, katten verdrinken — vin jij dat ’n heldendaad ?

Alphons (aarzlend-brutaal). Nou — nou — jij ben wel bang om ’n geweer af te schiete ... Ik zou gedurfd hebbe.

Mari. Ja — dat geloof ’k. Jij wil officier worden, hè?