Kiekjes

199

speelt. Ik heb nog nooit ’n niet-Jood „tot honderd jaar” hooren wenschen. Hij zegt zelfs niet eens „nog veel jaren”. Omdat hij geen eeuwigheid kent, geen immerheid verstaat. „Is-ie gaaf, koopman?”

„Zoo gaaf zal ik zijn, ad meie sjoone, oontein 1 Hoort u maar!” Hij proef-klinkt schotel tegen kop.

„Hindert dat kleine barstje van boven niet?”

„M’n goeie, beste mevrouw, ik heb ook barsies en morge, as God me gezond laat en ik beleef ’t, wor ik toch zes-e-zeveteg, zoo zal u tegoejem honderd worre.”

„Twee gulden, zegt u? . . . pakt u ’m dan maar in, pakt u ’m goed in?”

„’k Had ’m net zoo lief zellef geitouwe, ziet u, mevrouw. Ja, ik zal 'm goed voor u inpakken. En ik bilt blij, dat-ie weg gaat. Kijkt u me an? ’t Is de alderlaatste en ze worre niet meer bijgemaakt ook niet. Als ik’t u vertel, zegt u.kisjev. Misschien is-ie me al viermaal gevalle en nog nooit wat an gekomme. U zal rijk zijn, mevrouw, wat me al van z’n leve gebroke is en die kom, die wil maar niet stuk. Nou prizzemeer ik, nou ja, zeg ü nou maar, dat ’t niegesj is, nou prizzemeer ik, dat ’t komt door dat „meie sjoone” wat d’r op staat. De goeie God wil me nog heel late . . . In ’n goed uur zal ik zegge . . . m’n Blientie, God laat ’r tot honderd jaar bij me gezond, wordt de tweede dag rosje-sjoone, as we ’t beleve magge, vier-e-zeveteg en ik, morrege, als de goeie God ’t hebbe wil en ’k beleef ’t, zes-e-zeveteg . . . Meschien komt ’t ja door die kop, meschien komt ’t nee door die kop . . . en nou bin ik nee blij, dat-ie weggaat, omdat . . . waas isj viel . . . nou zie ’k ’m niet meer valle en heelblijve ... en nou bin ik ja blij, dat-ie weggaat . . . omdat . . . waas isj viel, stel ja, dat-ie valt en breekt ... Ja, ik zal ’m goed inpakke . . . Zeker ’n ke-dootje voor rosje-sjoone . . .?”

„Och ja . . . ziet u . . . voor ’n paar buurkindertjes van me, die aan hun grootvader op Rousj-hasjoone . . .”

„Zooiets heb ik wel kenne denke ' . . asjeblieft en nog vele jare ... en late ze krijge wat op die kop staat en u ook, mit al wat u lief is.”

„Dank u . . .”

Daar gaat de alderlaatste . . .

Voolie kijkt ’m na, hij voelt zich toch niet lekker.