Kiekjes

187

vier-en-’n-halve cent en vijf heele kleintjes ook voor ’nhallefie, is bij elkaar: vier-en-dertig voor vijf cent. Zeg, meester van „’t kriste”, is de vacantie van Juda naar uw zin?

„Drie wortels voor ’n hallefie, dikke heb ik, kijk!”

Nog geen hallefie wil los.

Juda’s oogen kijken niet zuiver droog. Die stuiver lijkt hem ’n millioen. Tweemaal heeft ie ’m al voor vader bestemd en driemaal aan moeder in de stilte verzegd. Als maar eerst dat éérst hallefie komt . . .

Beschaamd? Juda, waarom?

Om dien meneer? O, den meester van „’t Jóóde”?

„Wat doe jij daar, Juda?”

„Verkoope ... me . . . meneer.”

„Ik . . . mag ik ook koope?”

„h . . . h . . . h . . . h . . .” lacht Juda verlegen.

„Ik geef je voor drie wortels ’n kwartje, als je me nog drie brooges weet te zeggen. Kijken, of je ze vergeten bent in de twee weken van je vacantie.”

Juda’s diamanten oogen fonkelden.

„De . . . brooge over wortelen!”

Juda zegt haar aarzel-loos.

„De . . . brooge over. . . mooie boomen en bloemen.”

Juda had ze nooit gezien, maar de brooge kent-ie, beter dan die ze in de vacantie schouwen mogen.

„Goed zoo en nu . . . brooge over ... de zee ...”

Juda kent de zee van ’t zeggen. Maar God hoort op ’t Water-looplein ’t bejubelen van Zijn verre zee.

„Prachtig. Jij hebt je kwartje verdiend . . . daar . . . hé, waar loop je nu naar toe met je kwartje?”

Juda’s vader heeft ’n juweel aan z’n hals hangen, „’n Kwartje? van wie?”

Toen de meester van ’t Joode Juda’s vader gewaar werd . . . naar ’m toe . . . spreken samen . . .

’n Week later Juda’s vacantie om.

En ook die van Juda’s vader. Meester van ’t Joode had ’m ’n vak-kansie bezorgd.

Aju, Waterlooplein! Je hebt vacantie, van Juda, van Juda’s vader...