Kiekjes

146

daar „Barend Daglooner, eerste Batavierdwarsstraat 10.” Dat „dwars” kan ik lezen, want dwars is ieder puntje van ’n brabbel-babbel. In een triumf over ’n wonder-magiek laat hij ’t broertje zien.

„Fijn, emmes, Baarie. Kom hier. Zal Joopie wéér wat schijve? Maar dan niet meer, hoor. Moet Baarie alleen maar schijve. Joopie mot vekoope. Kom hier, kijk wat ik nou schijf. Mag je an moede late zien, azze we naar ’t gasthuis gaan. Kijk, Baarie, mot je goed kijke!”

Schrijft Joopie neer: moeder gasthuis.

„Nou jij, Baarie! ’n cent mensche, wat zegge jullie van zullek potlood, ’n cent maar, wat je d’r uit neemt!!”

Wat pakt grootmoeder daar in weenende drift Baarie uit ’t karretje? En waarom moet Joopie mee en blijft die vreemde man bij ’t karretje?

Lees dan! Ik heb ’t toch neergeschreven. Niet met potlood, maar met inkt.

Grootmoeder, moeder van moedertje heeft ’n boodschap gekregen, dat ze dadelijk naar ’t gasthuis komen moet. En zij wéét, wat ze niet weten wou.

Moeder’s oogappel, haar laatste vruchtje, zal grootmoeder meenemen. Hij mag moetje ’n kus meegeven naar God.

„Moetje . . . kijke . . . Baarie . . . hèt . . . schijfd!”

Kraaiend van trots laat hij stervende moetje z’n schrift zien. Hij heeft toch „moeder” geschreven in wondere mystiek van lijnen en krassen, maar met z’n heele hartje.

Toen lachte moetje nog even. Wat? Uitgevlakt, zegt u, uit het Schrift des Levens?

Neen, opgeschreven door God, naast vader, in het Boek der eeuwig levenden!

Solied gebouwd, door een ervaren architect. Hoog gelegen, op netten stand. Vrij van hypotheek en grondbelasting. Met