Kiekjes

112

pluimig shawl-kleed. Op den steenen parket-vloer zoowaar ’n gras-groen bloemen-tapijt. Zeil staat daar opgerold tegen den boom, niemand kon ’t spijkeren en lijm houdt niet op straat. De kroon kon niet hooger. Geen een loodgieter kon ’n gat boren in ’t hemel-plafond en als hij ’t wel kon, had hij geen pijp genoeg en als hij ’t wel had, kon hij zijn ladder niet tegen de zon leunen. Daarom heeft Sjoolem maar ’n staande lamp op de tafel-sjaal gezet. Spiegel en schilderijen hangen aan den Meiboom, de lucht houdt geen kram. Chiffonnière staat glimmend in de houding en smonselt tegen ’n penantkastje, dat in ’t zonnetje is gezet, ’t Behang is erg doorschijnend, je kunt huizen ver bij de buren aan alle kanten inkijken. Deuren zijn denkbeeldig, je kunt woord voor woord de straat hooren. Beneden wonen geen menschen en de musschen boven doen geen overlast, behoudens dat ze af-en-toe wat in ’t salon laten vallen, maar dat is mazzel, zegt Sjoolem. Ik heb nog nooit zóó zien wonen, zóó overdreven hygiënisch, zóó zonder ’n cent personeele belasting en zoo ongegeneerd, weet je. De markt-meester loopt zonder kloppen bij Sjoolem in z’n salon naar binnen en de gewwere-man en de sjammes van ’t sjoeltje met z’n sjnoder-briefjes, zonder hun voeten te vegen en z’n Ideinzoontje, zonder z’n neus te vegen en de bus van het armbestuur met de asch van z’n sigaar op ’t tapijt en z’n broer uit de newei-jeesje met z’n pruim op ’t tafelkleed en de Joodsche gemeente, die z’n veters dichtmaakt op z’n stoof en de Joodsche Invalide, die z’n voorhoofd afmaakt in zijn spiegel en z’n huisbazin, die tegen de chiffonnière hoest en de gasfabriek, die tegen z’n lamp stoot en z’n kleindochtertje, die z’n kannetje koffie en ’n halve galle en ’n bokke op ’t penentkastje installeert. Doe dat eens thuis! Ik geloof, je leeft geen seconde meer. Maar Sjoolem is Sjoolem en dan in de Mei. Niks hindert, want alles is tijdelijk. Dat salon beleeft geen Sjwoes. Sjoolem had al meer salons, dan u jaren. Als ik u zeg, dat hij al z’n slaapkamer ook op ’t Waterlooplein had, kon ’t kiem-vrijer? Hij had er al een van Louis Seize aangekleed en aan Levie Sijs verkocht en eentje van Louis Ouinze aan Lijp Krijn overgedaan. Koningin Anna was al ’n week bij ’m geweest, ze had ’m ’n strop bezorgd, want ze was valsch gebleken door de schmink. Hindert niks. Sjoolem is toch Sjoolem gebleven. Lodewijk’s weg, Anna’s opgeruimd, koningen en keizers opgemaakt, opgeklad, gekist en gespijkerd, door de