Hoge hoeden, lage standaarden

HET WASSENDE WATER

houding tussen hen en de onzen in de hand hebben gewerkt, onderkent van der Ploeg vervolgens o.m.:

Ieder volk of ras heeft van nature een zekeren afkeer van het vreemde. Voor zoover daaraan de wensch ten grondslag ligt zichzelf te blijven, heeft deze afkeer iets gezonds; de ervaring leert evenwel, dat hij ook ongezond en overdreven kan worden en kan leiden tot het minachten van anderen en het miskennen van het goede dat óók in hen gevonden wordt.

Op velerlei gebied valt het den niet-Joden in Europa en Amerika moeilijk met de Joden te concurreren, hetgeen bij de eersten gemakkelijk een gevoel van afgunst kan opwekken. Ook vinden niet-Joden in hun streven naar maatschappelijken vooruitgang op bepaald gebied, hun weg soms door Joden versperd.

Het overdreven (niet: het goede) nationalisme van onze tijd, dat in het belang van eigen volk de hóógste norm van zedelijk handelen ziet, brengt de volkeren in botsing met elkaar en zoo ook de niet-Joden met de Joden. Zelfzuchtig egoïsme leidt er dan toe de belangen der Joden volkomen ondergeschikt te maken aan die van anderen, iets wat overigens voor vele Joden evenzeer opgaat. De sterkste wint echter en verdrukt dan den zwakkere.

Een zeker soort moderne overschatting van de waarde van het ras (men spreekt gaarne van 'rassenleer’, maar deze is op zichzelf goed noch slecht) brengt tegenwoordig zoowel individuen als volkeren tot volkomen ongemotiveerde daden van vijandschap jegens de Joden, iets waarover hier niet nader behoeft te worden uitgeweid.

Gezond nationalisme en gezonde gemeenschapszin verzetten zich tegen liberalisme, kapitalisme, marxisme en andere schadelijke stelsels, die door vele Joden elk op zijn beurt zeer begunstigd worden.

Meer en meer dringt in West-Europa en Amerika weer de erkenning door, dat de Joden een vreemd element vormen in de nationale samenleving, en dus ook als dusdanig moeten worden behandeld.

185