De zoon van een gazzen

niet glad zitten. Evemin trouwens als de verovering van het Arabische land. De Arabische kwestie! Ik weet daar slechts ééne oplossing voor. Den loop van het leven zelven.

Toch zijn het mooie leuzen: verovering van den grond, verovering van den arbeid, idealisme en pionierschap. Maar alles is zoo geheel anders gegaan dan Herzl en de oudere leiders hebben gedacht! De Zionistische beweging is in vijf jaren eene wereldbeweging geworden. Er zijn hier thans ongekende mogelijkheden. Maar ook ongekende gevaren.’

En was de Heilige Sanctus Thomas wel geheel vergeten I De befaamde geloofscrisis van Frederik van Eeden confronteerde Jacob Israël nog heel even met het Christendom, dat hij veel eerder had bezongen dan de grote pionier van Bussum. Hij dacht vreemd glimlachend nog eens aan zijn Verzen van Jezus, waarvan zelfs zijn Joodse ‘vrienden’ in Nederland niets wisten, laat staan de vrome Reb Chaïm Sonnenfeld! Een doodenkele keer kon hij, die van nature leefde in zijn gedichten, in de Palestijnse ochtend rondwandelen in dat lieve christelijke liedje, dat hij (was het wel zo lang geleden 1) zo maar eens neerschreef - hij, de koninklijke Dichter van Het Joodsche Lied!

’s Morgens bid ik mijn rozekrans Honderd en honderdmaal weer,

Vadertje God, doe mij niet zeer,

’s Morgens bid ik mijn rozekrans Op de grond voor mijn donkre bedstee.

’s Middags bid ik mijn rozekrans,

Vadertje God, maak mij niet gek,

Vrees ’t gekkenhuis achter ’t keurig hek ’s Middags bid ik mijn rozenkrans Op de grond voor mijn donkre bedstee.

’s Avends bid ik mijn rozenkrans Vadertje God, het raakt gedaan Met mij, de vale nacht komt aan ’s Avends bid ik mijn rozenkrans Op den grond voor mijn donkre bedstee.

Gelukkig had Verwey het indertijd niet in De Beweging geplaatst. Die grote Albert, wiens wijsgerige attitude wel vreemd afstak bij de kronkelgangen van Van Eedentje. Albert Verwey dat was een goede en strenge Meester

245