De zoon van een gazzen

Ontmoedigt niet; wij hebben veel verloren,

Maar nooit ontviel één hart, ontviel één geest De Hoop, dat Land en Stad ons zullen hooren Waar David Koning is geweest.

Ontmoedigt niet; geen heeft als wij gedorven,

Maar geen Volk bleef in ’t leed zoo sterk als wij,

Geen Land, geen Stad, waar wij niet zijn verzworven,

Onder elks wreede heerschappij.

Maar ook: geen Land, geen Stad, die wij niet laten Hartenverheugd voor eigen Stad en Veld.

Laat alle volken smaden en ons haten,

Laat elk ons drijven met geweld,

Nooit hebben wij der harten hoop verloren,

Nooit hebben wij voor ondergang gevreesd,

Eenmaal zal ons Volk Land en Stad behooren Waar David Koning is geweest.

In een hoek van de coupé mijmerde hij na over alles, over niets, terwijl de gevels en torens van Amsterdam in de avond verdwenen, ’s Middags had hij nog eenmaal langs de grachten gezworven, voordat hij de derde Sab-bathmaaltijd, de Seoeda Sjeliesjiet ging gebruiken bij de familie Prins aan de Amstel.

Laatste Sabbath (Amsterdam)

Den laatsten dag. Langs uwe grachten,

Mijn schoone stad, ga ik aanbiddend voort.

Nooit en nergens vergeet ik uwe prachten.

Maar ik heb de stem van Jeruzalem gehoord.

Zou hij de stad der steden ooit terugzien I Hoe lang was het geleden, dat hij het grote leven was begonnen I

In de eerste helft van die twintig jaren (van 1899-1909) had hij de afstand afgelegd van Van Eeden tot Verwey. De loop van het volgende decennium had zijn tocht van vandaag onvermijdelijk gesteld. Voor hem, de dichter van Het Joodsche Lied, bestond er geen terug op de weg naar Jeroesjalajim. En de volgende 10 x 365 dagen! Wat deed het er allemaal nog toe. Hij was in

220