De zoon van een gazzen

Mijn plicht als de Dichter van de Zionisten is leiding te geven aan onze idee. Wat het andere gedicht betreft: de publicatie daarvan is voor mij niet zoo belangrijk, en ook de daarvan uitgaande leiding niet zoo stellig. In een Gedicht, dat ik tot Karl Wolfkehl richt zeg ik dit zoo:

Wat is der Dichters Daad, wanneer hun woorden Zwijgen bij ’t verbranden van Stad en Veld Wat is hun Hart, wanneer dit minne moorden Tot een kreet van ajkeer hen niet ontstelt

Ik zie niet in, waarom wij moeten zwijgen en de leiding aan de militairen laten.

17-9-1914:

De kwestie met het Gedicht ‘Aan mijn Volk’ is deze. Het is geen half gedicht; maar het zijn de twee laatste van drie gedichten, die slechts zeer los bij elkander behooren. Ik zond ze aan De Gids zonder eenige bepaalde reden. De Heer v. Hall prees ze zeer (wat niet veel zegt), maar hij had politieke bezwaren tegen de twee, die ik u zond, nl. dat zij te Joodsch-Nationaal waren. Maar juist daarom ben ik op de publicatie gesteld. Er is groote verwarring onder de Zionisten. Het is goed, dat hun Dichter zijn meening zegt. Een meening wordt nooit beter gezegd dan in een gedicht.

14-4-1915:

Mijn laatste Joodsche Gedichten hebben diepen indruk gemaakt. Zondag 2 Mei lees ik ze voor in een Zionistische Vereeniging ‘Haschachar’ = de Morgen in Den Haag. Van mijn kameraad Juda Elisa Vleeschhouwer kreeg ik een lieven brief. Hij schreef mij, dat ik moest probeeren boven mijn wroeging uit te komen en dat ik denken moest aan de Oud-Joodsche spreuk: ‘Israël, die misdreef blijft Israël.’ Ik kan u niet zeggen hoezeer die brief mij ontroerde. Ik zend u mijn Lied ervan. Wellicht schiet daarvoor in de Mei-aflevering nog een bladzijde over?

Helaas gaat mijn gezondheid slecht.

Steeds zeer de uwe, Jacob Israël de Haan.

ISRAËL, DIE MISDREEF, BLIJFT ISRAËL

Hij las mijn liederen van smart en rouw...

Heeft één Dichter tegen zijn Volk misdreven Als ik misdreef door ongebonden leven,

Als ik misdreef, ijdel en ongetrouw?

178