De zoon van een gazzen

derhand nog wel duizend lui hebben gezien. Uw huis heb ik voor de grap laten kieken. Van Eedentje heeft ook ’n portret. Als u ’t hebben wilt moet u er maar om vragen. Dan krijgt u er een.

’t Is nou ’n beetje ’n malle tijd geweest. Die bovenmeestersacte heb ik lekker gekipt, nou was ’t ook ’n examen van rets-met-klontjes. Als ik dat geweten had, zou ik natuurlijk lang niet zoo hard hebben gewerkt. Nou krijg ik er eiken maand ƒ 16.— extra voor. Maar daar hoef je niks voor te doen. Nou werk ik hard Grieksch en Latijn. Maar ’t is vervelend. Ik zou wel wat minder razend doen, maar ik heb altijd een vage angst gehad, dat ik kort voor m’n laatste examen dood zou gaan. Dat kan nou niet veel schelen, maar ik wou eerst wel klaar zijn. Daarom jaag ik alles rat-achter-kat (moet ’t niet kat-achter-rat wezen) af. Misschien win ik ’t dan nog van Hein. Schoon de vent hard loopen kan.

Vlak daarop ben ik weer afgekeurd. Waay zei, dat ik nog veel nerveuzer was dan vroeger maar hij heeft zoo grappig van Aletrino gehad. Die is lekker niks bang voor hem. Ondertusschen helpt mij dat niet. Maar ik ben altijd blij als ik Aletrino zie, hij is zoo vreeselijk cynisch, dat je d’r in stilte om lachen moet, maar soms is ’t om te huilen. Ik heb nooit tijd haast om hem te zien, maar ik praat wel eens met hem door den telephoon.

Dat is nog veel aardiger.

Hij heeft allemaal boeken over boeven en dieven. Ik heb ’t portret van Vacker gezien wel vijf maal. En ’n kaart met wel honderd mallen. Daar mocht ik de ergsten uitzoeken, ’t Leek eerst ’n grappig spelletje: ‘Zoek de slechtste’. D’r waren vrouwen ook bij. Zeker vanwege de gelijkwaardigheid. Maar ik vind ’n slechte vrouw nog veel ongelukkiger dan ’n slechte man.

Best is altijd themas te maken of Grieksche werkwoorden te leeren. Dat hindert je tenminste niet. Overigens hindert je alles. Vandaag ergerde ik me ziek. Nou had ik eerst aan Van Eedentje geschreven en aan Gisa en nou wou ik in den middag aan Verwey schrijven.

Hinderlijk deze onzin!

Maar door de pathologische brieven begint langzaam maar zeker iets te gloren van het uitmiddelpuntige ener zeer bijzondere persoonlijkheid, die blijft beuken op de deur van Villa Nova, waar hem een toekomst wordt geopend. Gloren, voor óns. Want Albert Verwey moet het terstond hebben geweten! Als mens en persoonlijkheid was hij hooghartig genoeg om ongenaakbaar af te wijzen. Als beoordelaar van letteren bleven echter voor hem andere normen gelden, ook in het geval van die Joodse jongen, van

106