Van Israelieten tot Israeliers

Wij hebben vóór alles te constateren dat de Jood als zodanig nog veel meer opvalt dan vroeger. Had de catastrofe hem al actueel gemaakt, de stichting van de Staat completeerde het beeld. Maar de combinatie van beide factoren (de vernietigende en de zegevierende mythe!) mag nimmer meer leiden tot aversie. Symboliseert Israël in zijn Messiaans lijden en zijn wederopstanding niet de grondslagen van het Christendom? En moet dit niet noodzakelijk voeren tot... liefhebben?

Zo ontstonden geleidelijk in de plaats van het affectief reageren op het anders-zijn der Joden, surrogaten daarvan als:

a de angst om antisemiet te zijn, die de ongerechtvaardigde bevoordeling van de “andere” ten gevolge kan hebben;

b een geprononceerd filosemitisme, door Klatzkin reeds afdoende als de meest beschaafde vorm van het antisemitisme geformuleerd; en c het “Israëlitisme”, een door ons gecreëerde en hier voor het eerst gebezigde term, uitdrukkende de wens alle Joden nu maar zo spoedig mogelijk naar Israël af te schuiven. “Waarom gaat u niet naar Israël? Dat begrijpen we niet. Als ik een Jood was...” Dat dit eenzelfde gedachtengang kan involveren als: “Weg met de Joden”, zal niet iedereen terstond willen toegeven. Maar dat in al deze gevallen sprake is van een discriminatie, zal niemand durven ontkennen.

Hier zou intussen nog het enige aanknopingspunt kunnen liggen voor een nationale Jodendomsbezinning, die bij gebrek aan vijanden immers geen toekomst meer heeft. Flirten met “risjes” (= maatschappelijk antisemitisme) heeft altijd tot de geneugten der zionisten behoord. Maar de tijd dat Joodse Wachter-journalisten speelse rubrieken wisten te vullen met Antisemitische Snufjes is definitief voorbij. Die het nog doen, lijken verdacht veel op dat christelijke schoolhoofd, dat het nog altijd niet kan verkroppen dat de Schoolstrijd tot het verleden behoort.

De nieuwe surrogaten draaien om het probleem Israël, dat de Jood opnieuw tot middelpunt heeft gemaakt van een actueel, boven-actueel totaal van voorstellingen. Dat dan misschien wel tot discriminerende consequenties leidt, maar in eerste instantie nog niet tot het ouderwetse vulgaire antisemitisme. Was dit afschuwelijke verschijnsel bovendien niet altijd nauw verbonden met de slimme, de laffe, de luie, de materialistische enz. enz. Jood? En zie nu dat dappere Israël! Nog sterker dan de Feind van Herzl haakt dit geheel aparte gedoe de Jood vast aan een volk, “waar u trots op kunt zijn”! Ook al wilt u niet...

Trotse Jood tegen wil en dank dus! De zelfhaat beleeft een crisis. Zo sterk dringen deze klimaatveranderingen de Jood in het nauw, dat hij niet meer mag of kan assimileren. Weg te willen uit zo’n volk is voor de buitenwereld minstens vreemd. De geestesvrijheid van de Jood loopt geen denk-

164