parallel met Hitler-Duitsland in het geheugen. Maar voor velen van hen was Israël het land van verlossing. Daarnaast toont de ontwikkeling in het voormalige Franse Noordafrikaanse imperium aan, dat zeer velen daar boven het oude vaderland het Franse moederland verkozen, dat daardoor weer tot een Joods centrum van betekenis kan uitgroeien. De diaspora is zeker nog niet in haar laatste stadium getreden. Dat dit alles niet eenvoudig ligt, bewijzen ook de cijfers van het eerste decennium:
Jaar
Aantal
immigranten
Totale Joodse bevolking van Israël
1948 (v.a. 15 mei)
102.000
758.700
1949
239.000
1.014.000
1950
169.000
1.203.000
1951
174.000
1.404.000
1952
23.000
1.450.000
1953
10.000
1.484.000
1954
18.000
1.526.000
1955
36.000
1.591.000
1956
55.000
1.667.000
1957
80.000
ong. 1.800.000
Als we nu anno 1964 dit beschouwen en we ons derhalve realiseren dat van de ruim 13 miljoen Joden, die het totale volk uitmaken, ruim 2 miljoen in Israël woont, ruim 3 miljoen in Rusland, ruim 5 miljoen in de U.S.A., dan ligt de problematiek voor het opscheppen. Want ook uit de Verenigde Staten, het grootste diasporacentrum, behoeven wij voorlopig geen Alija van enige betekenis te verwachten. Eerder: veel geld, dat de Joodse staat niet minder behoeft; en: politieke steun, al even onontbeerlijk! Voor het huidige tijdsgewricht kan deze zwakke Joodse Staat een sterke diaspora dan ook eenvoudig niet missen! Meer nog dan mensenmateriaal blijft geld de nervus rerum Judaearum. En daarvoor zijn de States zo hard aan het werk, dat dit zelfs tot eigenaardige, Joodse consequenties heeft geleid, waarvan Conrad Hoffmann schrijft:
“De noodzakelijke propaganda en de hoge druk die werd uitgeoefend om deze grote bedragen bijeen te krijgen, hebben tot overdrijving en gebrek aan tact geleid, waarvan het Joodse volk thans een onaangename terugslag ondervindt en die inderdaad nieuwe antisemitische vooroordelen en gevoelens oproepen. De ongelukkige aanslag op Graaf Bernadotte door een paar verhitte, bezeten zionisten werd aan het zionisme en dus aan de Joden als geheel ten laste gelegd. Men ziet het feit dat er een krachtige, invloedrijke minderheid onder de Amerikaanse Joden is, die tegenstanders zijn van het politieke zionisme, over het hoofd. Deze Joden houden vol dat de enige
159