Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

- Wat zeid m'neer Sam allemaal?

- Stil nou, laten we nou luisteren... hij doet 't verdomd goed.

- Ik kan 't niet verstaan.

In de bruine suisdonkerte stonden we hoofdgebogen achter de dunne deur van 't souterrainkamertje.

Sam zweeg en Duitse zweeg, lange stilte en dan Sam weer:

- Zegt u niks, juffrouw?

- Neen.

- Verrèk dan.

De deur sprong open, Sam 't kamertje uit, wit foxje blafte, van binnen dee de Duitse de deur in 't slot.

- Nou zal ze d'r af... hoorden jullie dat... 'nee' zei ze.

- Ziet u nou wel wat 'n brutaal schepsel of't is... hoe moet ik d'r nou mee an? Ik ben d'r nog 'n daalder ook schuldig, dus ik kan d'r boeltje ook maar niet zo op straat zetten, dat begrijpt u zo...

- Nee, dat kan niet...

- Dan maakt ze nog spektakel ook... nee, ze moet d'r zelf afgaan en je weet waarachtig niet, watje d'r maken moet, pension heeft ze niet van me, d'r bed opmake doet ze zelf, d'r po gooit ze met permissie zelf leeg, boodschappen mag Toos allang niet meer voor d'r doen... ik weet waarachtig niet, hoe ik d'r zonder schandaal d'raf krijg.

Met z'n drieën stonden we nu in de bovengang, die ook al begon te duisteren, maar niet zo donker als 't dompig onderhuis. Beneden blafte foxje.

Toen voelde ik ellendig, dat we daar met z'n drieën probeerden om Duitse mallemensje de straat op te krijgen, die geen ander thuis vinden kon.

In diep denken stond Sam, z'n lichteloze ogen triestig, en z'n stem dofpraatte op:

- As u me twee verse eieren geeft, dan zet ik ze d'raf.

92