Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

ster ben, want dan ben-je helemaal een anders vuile voetveeg.

Juffrouw Bramer was huishoudster geweest, en ze wist dus nu niets te zeggen dan:

— Och, ieder z'n meug, zei de boer en hij at vijgen¹.

En dat zei ze dus maar, toornroodjes.

Ruzie beefde dan in de lucht, maar juffrouw Meks was nog niet uitverteld en de huisjuffrouw wou niet kijven, omdat wij d'rbij waren.

- Maar u bent 'r nog niet, doorvertelde juffrouw Meks, ze moet d'raf, ik heb al tegen Toos gezegd, dat ze geen boodschappen meer voor d'r hoeft te doen, voor 'n malle doe je geen boodschappen, dat doe-je niet, en ze rookt ook en ze pruimt.

- Zeg toe nou, tegen verwonderde de huisjuffrouw.

- Gelooft dan niet... ik kom nooit bij m'n lieden op de kamer en onze kinderen ook niet, dat weet m'neer Sam wel en m'neer Driesse ook, maar zij is toch mal...

In 't souterraintrapgat dook juffrouw Meks weg, uit 't souterraintrapgat dook juffrouw Meks op...

— Nou, wat zei ik je? triomfte ze.

Het was tabak, pruimtabak en rooktabak.

— Nee, ze zal d'raf, ik heb d'r eerst al van 't achterkamertje naar 't souterrain laten verkassen en nou zal ze daar ook vanaf. .. ik hou d'r niet, as ze uitgaat steekt ze d'r natte vinger in de lucht om te voele van welke kant of de wind komt en zoas de wind waait, zo waait d'r hoedje...

Juffrouw Bramer herejeede.

- En laatst kwam ze thuis met allemaal boodschappen in d'r paraplu... zó 'n end stond die open.

Juffrouw Bramer gossiemijnde.

— Nou en dat venijnige beest van d'r... nou vraag ik an iedereen, of ik goed ben voor beesten of niet, dat witte kreng hèt mijn al tweemaal gebeten, en daar hèt ze nog elf gulden van d'r

i. Paardevijgen

90