Pijpelijntjes

XX. LIEFHEBBERIJKOMEDIE

De hele buurt was d'r letterlijk in de stilstand van. Het was gebeurd in een van onze overachterhuisjes in de Hoedenmakersstraat, huisje, dat witnet, fijnwit pleisterplekte in de bruining van de effen huismuren. Langs de andere huizen was 't heen gepraat, druk babbelend besproken door die en door die. Zo was 't bij ons in de straat gekomen, waar juffrouw Meks 't besprak met de huisjuffrouw kulkoutend¹ over de tuinscheischutting heen.

- Zo gezond, zo dood, vertelde juffrouw Bramer d'rvan. Eergisteren kwam-die thuis van z'n werk en toen hèt-ie nog met dat ene jongentje van 'm gespeeld, u weet wel, dat angenomen kind van d'r lui...

-Ja...

- Nou, toen hadden ze wat gestoeid, zoas dat gaat en toen bracht-ie zelf de jongen nog naar z'n bed... u weet zelf hoe dol ze op die jongen zijn... en toen-ie weer binnen kwam toen zeidie: Vrouw, ik voel me niks prettig. Nou, zei z'n vrouw nog, ga dan te bed. Maar dat wou-die niet en toen bleef-ie opzitten en de hele tijd opzitten, tot 't d'rlui gewone tijd van naar bed gaan was... en de rest, dat weet u, toen hebben ze-n'm zo dood in z'n bed gevonden... 'n mens kan d'r toch gauw uit zijn.

- Asjeblieft... en dan zo'n knappe man... god as je 'm zag gaan... 'n hele heer net... en wat moet die vrouw nou beginnen?

i. Kullen: roddelen

196