Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

fie¹, as-ie d'r uitkomt gaan we direct ergens zitten en dan moetie zich eerst late scheren.

Klein en moe ging ze zitten, 't oudwordend hoofdje op zij, waarover 't licht geel fietste:

- As u m'n hart d'ris kon voelen... as u 'r eris voele kon, wil u glove, dat ik de hele week geen oog heb kenne dichtdoen... ik ben d'r zo kapot van, dat kan ik u gewoon niet vertellen.

Zachtdroefjes huilde ze.

- As d'r nou zo'n laatste nacht nog eris iets gebeurt... je kan niet weten, wat er soms gebeuren kan.

- Kom, u moet u niet ongerust maken, 't ergste is nou al ge-leeën.

Haar moewe stem snerpscherpte op:

- Geleeën, zeg u dat wel... zeg u dat wel... maar wat ik zeggen wou, as u 't goed vindt eten we morgen bij u op de kamer, want we zalle de ruimte wel nodig hebben.

- Zo, zo, kommen d'r zoveel?

- Zoveel... nee, zoveel nou weer niet, niet meer as ik u dadelijk verteld heb, ons eigen volk en de huisjuffrouw en d'r man en nichie en juffrouw Lepelaar en die neef van De Bree, die an de polisie is en juffrouw Baaiman met 'r zoon.

-Juffrouw Baaiman?

- O, ja, dat 's waar ook, zei ze schrikkleurend, die ken u niet... 't zijn zeer nette mensen, de man is dood, en zij leeft van d'r centen, maar die jongen, die wil niet oppassen, die hèt ook daar gezeten en zo heb 'k kennis an haar gekregen, u hebt d'r toch niet op tegen, dat ze kommen, want dan laat ik 't ze nog effen met Toos afzeggen.

- O, nee, helemaal niet, zei 'k en toen zwegen we eerst, maar zij dan weer:

- U begrijpt, daarover wordt niet gesproken, dat zal ik ze nog

I. Turfje: broodje in de vorm van een turf

I₇0