Pijpelijntjes

XIII. MALLE BEGRAFENIS

Om vijf uur toen lichter grijswit door 't nachtzwart begon te morgenschemeren kwam Sam thuis, zachtjes deed hij deur-dicht om mij niet wakker te maken. Maar ik was wakker gebleven de uren, dat hij weg was geweest en ik had gekeken in 't donkere duister hoe 't langzaam aan begon te dagveranderen. En droevig had ik aan jongen gedacht. Het was zó:

Twee maanden geleden was hij op de afdeling van Sam gekomen, met een spoedcertificaat uit Indië. Eerst had Sam niet op hèm gelet meer dan op de andere gasthuizers. Het was een merkwaardig geval van hartsarcoom¹ en Sam had er van verteld. Ze hadden eerst gedacht dat 't geen sarcoom zou zijn en daarom hadden ze 'n operatie gedaan om 't gezwel weg te nemen, maar bij de punctie hadden ze gezien, dat 't kwaadaardig was en nou leit-ie dood te gaan, had Sam verteld. En verder hadden we d'r niet over gepraat.

Dan op een avend kwam het. Een van de scherplichte kenmomenten, datje later maar telkens terug kunt zien. Zó stonden de meubeldingen, zó vlakgeelde 't licht over ons heen...

- Zeg Joop, je weet wel, dat Indische jong met dat hartsarcoom ...

"^Ja■

— Zeg daar hou ik nou toch zo verdomd veel van. -Zo...

—Ja, eerst helemaal niet, maar nou wel. i. Gezwel

¹ 3²