Pijpelijntjes

X. KIPPELOL

Juffrouw Meks zei, dat ze 't zó niet dee. Zo verkocht je geen kip, asje 'n kip verkocht, dan dee je dat, omdat je daar voordeel in zag, maar een kip slachten en de ene helft zelf moeten houen, dat dee je niet. En d'r eige kippen opeten, dat kon ze niet en helemaal de manke niet.

Huisjuffrouw over de schutting kalmpraatte weer, dat zo'n manke kip toch eigelijk geen deel van leven had en dat je 'n weldaad dee, met zo'n beest uit z'n lijen te helpen. Maar juffrouw Meks koppigde tegenin, dat de manke d'r helemaal geen last van had en nooit anders geweten had, want toen 't gebeurde, was-ie nog zo klein, datje geen eens zien kon of't 'n kip of'n haan was, en hij had 'r geen ditje of geen datje weet van.

Ons raam stond open, want het was een lekkere maartdag, dat we uitluchten konden en de hele sombere kamer bezonnen. Buiten hoorden we de kakelpraatjes van juffrouw Meks en juffrouw Bramer, in 't kippenhok klokten de kippen, baaskakelde de haan, scharrelde de manke lampotig. Die met z'n ene poot tussen 't hokkedeurtje gezeten had toen-ie nog klein was. En we keken ernaar, prettig aangedaan door de kleine dingen om ons heen en omdat de zon scheen.

Maar huisjuffrouw begon er weer over: as je je eigen kippe niet op wou eten, dan mocht je ze ook maar niet verkopen, want dan at een ander ze op, en as ze dan toch opgegeten moete worre, dan doe ik 't liever zelf.

En kortafferig vroeg ze, of 't zo goed was, de helft van de

106