Nerveuze vertellingen

niet toe, vind je dat kalme geduld niet prachtig van zo'n Chinees om daar zo'n twintig jaar lang aan een monster te werken... wantje moet het voederen en schoonhouden... alles; de meeste Chinezen doen 't voor 't geld, dat ze er voor krijgen op tentoonstellingen en zo; maar die Chinees, waar ik mijne van heb, die niet, die had geld genoeg... en hoe... maar die kweekte zijn monsters zelf, dat vond hij heerlijk... en hij had er heel wat... maar Hop-Ki, zo heet mijn mannetje, dat was de mooiste en de zeldzaamste, die mij het meest ontroerde. Daarom gaf Tjong-A-Fie hem mij ook... want, Heieen, die man hield op een ontzettende manier van mij, en ik ook van hem, daarom ben ik ook van hem weggegaan... enfin, daar wil ik niet eens met je over praten... ik heb het nu enkel over Hop-Ki, die is dubbel zeldzaam omdat hij zo verfijnd knap is. Dat heeft Tjong-A-Fie zelf gedaan; elke dag heeft die hem les gegeven, dat vond hij heerlijk... en nu is Hop-Ki heus knap genoeg. Het is wel grappig om zo'n enkel mensenhoofd te horen praten over Meng Tsz' en Lao Tsz', daar weet hij alles van. Hij leest vlot Chinees, en dat is toch moeilijk genoeg, en hij kan ook goed Engels... dat maakt hem allemaal dubbel zeldzaam... 't is misschien jammer, dat ik hem niet aan de geleerde wereld overdoe, maar ik hou hem liever voor mij alleen.'

84