Palestina

waar wij gisteren waren. En wij koopen nog drie mooie, bonte doeken.

Er zijn ook slagers. Een heeft een fijn, vet schaap geslacht. Het hangt nu heel treurig aan een touw aan een boom. En het kijkt verbazend den dood in. Ook een kameel heeft het leven moeten laten. Hij doet tien piaster den rotel. Dat is twintig cent een pond. Het spijt ons voor den kameel. Doch daar hij wel herkauwt — en hoe! — maar niet den klauw verdeelt, zoo mogen wij hem niet eten.

Abdoel-Salaam inmiddels vraagt precies naar den weg, dien wij vandaag zullen gaan. Wanneer wij dan ergens komen, is hij héél precies op de hoogte. En ik acht hem.

Onze gastheer heeft natuurlijk een proces met de erfgenamen van eenen sjeikh aan wien hij tachtig pond heeft geleend. Het is een heel ingewikkeld proces. Want het is niet zeker, dat de sjeikh dood is. Ook niet, dat mijn gastheer het geld werkelijk heeft geleend. Abdoel Salaam heeft Isaac Effendi verzekerd, dat hij er niet op moet rekenen, dat hij het proces zonder mij winnen zal. Hij vraagt mij dus raad. En ik verzeker hem, dat hij zijn proces zeker winnen zal. Kan men tegenover zóóveel gastvrijheid anders doen? Wij zien nu ook den tuin, zóó groot, dat wij aan

138