Vught, dertien maanden in het concentratiekamp

de klamheid van zijn handen, dan stapt hij de kamer binnen. De nog jonge vrouw, die aan een tafel staat te strijken, is totaal overbluft.

„Hé Jan,” klinkt haar verbaasde stem.

De man voelt de woorden in zijn oren suizen. Teleurstelling, hij wist het. Hij had niet anders mogen verwachten.

„Ja,” zegt hij, terwijl hij met een onbewogen gezicht zijn jas ophangt. „Vrij. Het was vandaag precies twee jaar.” De verschrikte blik van zijn vrouw negerend, gaat hij aan tafel zitten. Dan komt er beweging in de vrouwenfiguur.

„Fijn, dat je er bent,” klinkt haar zenuwachtige stem. „Wacht, ik zal gauw wat eten klaarmaken. Heb je mijn brief nog ontvangen?”

Dit laatste klinkt, alsof ze bedoelt: „Je weet toch, dat ik schreef: Ik moet eerlijk zijn, toen je pas weg was, vond ik het vreselijk, maar nu ik weet wat vrijheid is, wil ik nooit meer gebonden zijn.”

Met een kort „Ja, dat is in orde” maakt de man zich van verdere uitleg af. De vrouw verdwijnt naar de keuken. Nu dwalen de ogen van den achtergeblevene door de kamer. Ja, hij is thuis. Of eigenlijk niet thuis, ’t Is maar net wat je jezelf wijs wilt maken. De man staat op om een portret van de muur te nemen. Zijn ogen lichten fel. Plotseling gaat de deur achter hem open; hij draait zich om en kijkt in het verschrikte gezicht van zijn vrouw.

Fn ⁷”

„Eb, ja, eh . . .” O, wacht, de vrouw heeft haar antwoord al klaar. „Een Duitser, ja, maar niet van mij,” zegt haar radde tong. „Of tenminste, die foto is van de buurvrouw beneden. Ze durft hem zelf niet op te hangen. Je weet wel,” voegt ze er gejaagd aan toe, „ze leefde altijd als kat en hond met haar man.”

Even lijkt het, alsof de man het portret in stukken wil scheuren. Dan herstelt hij zich en hangt met een wrange lach de foto tegen de muur. Terwijl hij weer gaat zitten zegt hij sarcastisch:

„Ja, ik dacht er niet aan, twee jaar is een lange tijd.”

Als de vrouw haar toevlucht weer naar de keuken neemt

155