Vught, dertien maanden in het concentratiekamp

„Hé, ben je in slaap gevallen ?” De man kijkt afwezig achterom. Dan schijnt het ineens tot hem door te dringen, dat hij afgeroepen werd. Met een sprong ontwijkt hij een tweede schop en zet het op een lopen, De omstanders critiseren:

„Ach, ach, wat zijn er toch een slome duikelaars bij. Ze staan gewoon overdag te slapen.”

Als de commando’s naar hun werk marcheren, blijven de afgeroepenen achter. Een officier licht hun in.

„Jullie gaan naar huis. Maar vóór het zover is, worden jullie eerst gekeurd. Laat niemand meer weglopen, want wie straks niet present is, moet blijven.”

„Hè!?” De Haftlingen staren elkaar verbaasd aan. „Wat zei hij?”

„Ja, we gaan naar huis,” zegt een stem.

„We gaan .. ♦ ? Wat zei die ?”

„Naar huis, ja.”

„Hoe is het mogelijk ?” zegt een ander, verbaasd over zoveel ongekend geluk. „Hoe is het godsmogelijk ?”

Nadat de Haftlingen in een rrrtsj gekeurd, gewogen en gekleed zijn, moeten ze een verklaring tekenen, waarin ze beloven nooit over het kamp te praten of te schrijven. Pas op de Helvoortseweg dringt het tot hen door, wat er eigenlijk gebeurt.

Een man met een vette schipperspet op, voert onder het lopen een vreugdedans uit. „Nou Nelis, we nemen er straks eentje.”

De begeleidende post roept den man weer tot de orde. „Maak geen palaber, anders ga jij alleen weer mee terug.” Nu wordt de man weer rustig en zonder incidenten bereiken ze het station.

Op het perron zijn de ex-Haftlingen weldra omringd door vrouwen, die naar nieuws van hun man hunkeren.

„Kent U mijn man niet ? Hij heet Keizer.”

„Neen, mevrouw, we kennen alleen nummers.”

„O, nummer 1533.”

„Neen, dien ken ik niet.”

De teleurgestelde vrouw dringt zich weer haastig door de omstanders om bij een ander haar vraag te herhalen. Zo ver-

152