Vught, dertien maanden in het concentratiekamp

terd... Het geluid van de zich verwijderende soldatenstappen vermindert. De dood komt steeds dichterbij .. .

De lageroudste van kamp Vught leest nummers voor. Men kan een speld horen vallen. De afgeroepen Haftlingen rennen naar hem toe en stellen zich in rijen op. Fluisterende omstanders vertellen nieuwtjes.

„Niks aan de hand. Er worden nieuwe werkploegen gevormd ; dat wist ik gisteren al.”

„Wat voor een commando 1 Is dat niets voor mij ? Ik ben schilder.”

De eerste fluisteraar haalt onverschillig zijn schouders op. „Weet ik veel.”

Even verder weet iemand het nog beter. „Die gaan naar de Moerdijk, let maar op.”

„Zeg,” vraagt een ander belangstellend, „waar kun je je voor de Moerdijk melden ? Ik zou daar ook wel naar toe willen. Ik woon in Dordrecht.”

„O,” bemoeit iemand zich ongevraagd met de zaak, „dan heb jij geen kans. Ze weten donders goed, wie ze daarnaar toe sturen. Jij zou dan veel te gemakkelijk kunnen vluchten. Neen je hebt geen kans.”

„Stilte,” roept een Haftling, „houden jullie je mond toch dicht. Ik kan de nummers haast niet verstaan.”

„Nou,” is het verontwaardigde antwoord, „dan mag jij je oren wel eens uit laten spuiten. Wie Jan Hurkman niet verstaat . . .”

Zeker had de man nog meer gezegd, als hij niet plotseling zijn nummer had horen afroepen. Meteen duwt hij den voor hem staanden Haftling opzij, wat een heftig protest uitlokt. „Kijk uit, lomperd.” De wegrennende Haftling hoort het al niet meer. De achtergeblevene wrijft nijdig zijn enkel. „Voor mijn part is het een transport naar Duitsland. Die kaffer heeft het verdiend.”

„Nummer 1231!”, brult de lageroudste. „Voor de derde maal: waar zit die vent?”

„Nummer 1231” wordt er langs de rijen gemompeld.

Pang! Een voorman schopt een man tegen zijn achterwerk.

151