Vught, dertien maanden in het concentratiekamp

Zwijgend staart hij naar zijn geboeide handen.

voor een gerecht komen en dan hebben ze toch nog kans om naar huis te gaan.

„Neen,” antwoordt Peter. „Jij wel?”

Zijn tegenvraag wordt genegeerd. „Neen, zeg je, maar waar zit je dan voor ? Ook voor bonnen ?”

„Ik word verdacht van medeplichtigheid aan een overval.”

Dit antwoord roept een wanhopige trek op het gezicht van den naast hem zittende te voorschijn.

„Overval,” klinkt zijn teleurgestelde stem. „Overval, dan is het uit.”

Door de angst, die uit de laatste woorden klonken, weet Peter dadelijk, dat hier van een licht geval geen sprake kan zijn. Toch wil hij zijn ongerustheid nog niet laten merken. Voor hij echter een antwoord klaar heeft, wendt zijn maat zich tot den derden gevangene, die al die tijd heeft gezwegen. „En jij, waar zit jij voor?” De spanning, waarmee de twee mannen het antwoord afwachten, schijnt door den ondervraagde niet gevoeld te worden. Ijzig kalm geeft hij antwoord:

„Sabotage.”

„Zwaar ?” vraagt Peter ongeduldig.

De man haalt zijn schouders op en kijkt strak voor zich uit. „Afwachten maar ...”

Door de stugge houding van hun reisgezel afgestoten, voelen de mannen er niets meer voor om het gesprek nog voort te zetten. De rest van de reis wordt zwijgend afgelegd.

144