Vught, dertien maanden in het concentratiekamp

den soldaat in zijn nek gegrepen en met zijn hoofd tegen de op de grond liggende boom gebonkt.

„Hop, pak aan!”

Wat Frans doet weet hij niet meer. Zijn armen omklemmen de boom en met een uit doodsangst geboren kracht strompelt hij ermee weg.

„Ha,” brult de post hem na, „ik wist het wel, zo moet je ze aanpakken.”

Dertig meter verder struikelt Frans. Hij valt voorover, krijgt de zware boom boven op zich en blijft bewusteloos liggen. Twee kameraden beuren hem op en leggen hem achter een stapel stenen neer.

Het volgende slachtoffer is een Amsterdams marktkoop-mannetje. Wanneer de post een dreigende beweging met zijn vuist maakt, haalt het schrandere kereltje tot ieders verbazing een occarino uit zijn broekzak te voorschijn:

„Maak nou geen gebbetjes, ik zal iets moois voor je fluiten”.

De gevangenen zijn stomverbaasd, maar de post niet minder. Wat zal je zo’n kerel doen? Het mannetje fluit, dat het een lust is. Circus Renz is zelden zo vlot ten gehore gebracht. De post kijkt als gefascineerd toe. Plotseling ontdekt hij de ster op de jas van het goocheme kereltje. Dit werkt als een rode lap op een stier. Woedend pakt hij hem bij zijn schouder en zegt:

„Je speelt prachtig, man, je lijkt wel een vogel. Kom, klim in die boom. Fluit nog iets voor ons.”

De post schopt den fluiter, die nog even niet-begrijpend blijft staan, tegen zijn achterwerk.

„Los, in die boom, en fluiten!”

Zodra het tot den man doorgedrongen is, dat hij met zijn fluiten niet bij iedereen succes heeft, klimt hij vlug als een eekhoorn in de boom en begint zijn concert. Na een kwartier wil hij even pauzeren, maar de post richt waarschuwend zijn geweer op hem:

„Blijf blosz spelen, du Arschloch!”

De fluiter zet weer haastig een lied in. Het zweet staat op zijn vuurrode gezicht. De post grijnst: „Heb ik die effe fijn bij de bok?”

Tegen etenstijd mag hij zijn concert staken en zich weer bij

Vught 9*

139