Figuren in het zand

ling door een gloeiende zon bestraald. De Kolonia! — maar was hij dan krankzinnig, om zooiets te kunnen vergeten. Hier was zijn huis en daar, op geen dertig meter afstand — je wees maar met je hand — had je de oorzaak van alle ellende. Alleen een ontoerekenbare kan zich zoo verliezen, dat hij dergelijke dingen vergeet.

Hij moest van zijn dochter houden. Anders zou hij nu niet zoo aangegrepen zijn door het idee, dat zij met iemand van die zaak omgang had. Probeerden niet alleen hem te ruïneeren, wilden ook zijn kind verleiden, vernietigen, wegsmijten! Wilden hem zijn kind ontrooven, zooals ze hem het brood uit den mond stalen ...

Het leven heeft hem vast. Zijn hoofd is verborgen achter een krant. Hij knijpt het papier tusschen zijn vingers, dat het verfrommelt. Zij weet niet, wat zij doet. Hij zou wel kunnen opspringen en een scène maken, maar hij doet het niet, omdat hij de eenige sterke is en zich moet sparen voor den beslissenden slag. Wees niet bang, Toosje, die schooier zal je niets doen! Ik zal hem krijgen, ik zal toonen, dat ik nog

*35