Het geheim van De Beukenhorst

Kort daarop arriveerden ze in Kopenhagen, de vrolijke, bruisende hoofdstad van dit kleine land en ze brachten er de volgende dag nog een paar prettige uren door. Poolman, als schilder, wilde enige musea bezoeken en de jonge mensen verkenden inmiddels de stad en zaten een tijd lang op een café-terras aan het grote Raadhuisplein, waar, geheel naar Nederlandse trant, stromen fietsen en auto’s langs hen heen trokken.

Maar dit alles was slechts voorspel. En voorspel was ook nog het oversteken naar Zweden, waarbij ze van nabij een blik konden werpen op het kasteel van Helsingör. Daar zou zich de tragedie van Hamlet hebben afgespeeld.

De herinnering aan deze sombere gebeurtenissen kon de stemming van de reizigers niet bederven. In snelle vaart reden ze door het Zuid-Zweedse land. Het was een vluchtige blik op een vreemde wereld, die ze graag wilden leren kennen. Maar men kan niet alles tegelijk leren kennen en nu hun reisdoel naderbij kwam, wilden ze zich zo weinig mogelijk ophouden.

Eindelijk overschreden ze de Noorse grens. Dat was heerlijk, ook al merkten ze weldra, dat de wegen niet aan hoge eisen voldeden. De wagen hotste en schokte af en toe sterk, maar wat hinderde dat? Het land was mooi, de mensen, die ze de weg vroegen, waren vriendelijk.

Na een poos kwamen ze in langzaam stijgend gebied, het begin van de Noorse bergen. Ja, dit leek al op de afbeel' dingen, die Hans en Marie zo hadden verrukt. Talloze rivieren en meren verlevendigden het donkere dennen-landschap. Hier en daar verrees een groepje houten huizen rondom een kleine kerk, maar er waren ook grote stukken, waar geen mens scheen te wonen. Ruimte, daardoor

265