Het geheim van De Beukenhorst

meestal kwam eten. Of herinner je je dat niet meer?”

„O ja... ja..zei Hans vaag.

De waarheid was, dat hij zich niet herinnerde, Marie hier iets van te hebben verteld. Maar het moest wel zo zijn, anders zat ze nu niet hier.

Hans keerde zich om en wenkte Gilhorst, die zich bescheiden op de achtergrond had gehouden.

„Mag ik even voorstellen?” zei hij. „Mijn verloofde, Marie Poolman. Meneer Gilhorst.”

De jonge mensen drukten elkaar de hand. Gilhorst met een verraste en bewonderende blik. Hans kon zich die bewondering best voorstellen. Marie zag er allerliefst uit in een nieuw mantelpakje en met een klein hoedje op. Ook hij zag haar voor het eerst als „dame”, buiten haar eenvoudige dorpsomgeving, en hij kon beslist niet zeggen, dat zij hem in deze nieuwe gedaante minder bekoorde. Gilhorst wilde aan een ander tafeltje gaan zitten, maar Hans meende dit niet te mogen toelaten, hoe graag hij ook met Marie alleen was. Het hinderde trouwens niet, door de bewondering van zijn vriend genoot hij nog meer van haar aanwezigheid.

Zodra zij het boekje, dat Hans had gestuurd, had ingekeken, was zij enthousiast geweest. Ja, daar moesten ze naar toe! En haar vader had er geen enkel bezwaar tegen gehad. Een prachtig land, een eldorado voor een schilder. Hij wilde met de auto gaan, dan konden ze op reis erheen ook nog wat zien.

Gilhorst tastte in zijn binnenzak en haalde er een kaart van Kopenhagen en omgeving uit. Aan de achterkant waren fraaie gebouwen en bezienswaardigheden afgebeeld. De kaart was wel wat verfrommeld en beduimeld, maar ze

260