Het geheim van De Beukenhorst

vriendelijk dank voor de moeite, die u zich hebt getroost.” Het klonk zo officieel, dat alleen daaruit iets bleek van de gevoelens, die achter deze woorden moesten schuilgaan. Een handdruk, een gebaar naar de bel en reeds verscheen de huisknecht om Hans uitgeleide te doen.

Buiten gekomen, vond hij nauwelijks de kracht om op de fiets te stappen. Hij was als verdoofd. Deze verdoving maakte langzaam plaats voor een gevoel van neerslachtigheid, omdat een mens, een oud man, op de onthulling van de verschrikkelijkste gebeurtenissen uit zijn omgeving met zulk een chirurgische onverbiddelijkheid kon reageren. Pas toen hij het pension naderde, begon er een gevoel van vreugde in Hans boven te komen, om het gezicht, dat Marie aanstonds zou zetten, om de vooruitzichten, die het leven hun bood, nu hij dit kapitaal had verworven.

Marie had haar ouders verzocht, die middag naar de huiskamer te gaan, aangezien Hans hun iets had te zeggen. Toen de beide jonge mensen de kamer betraden, stond mevrouw Poolman op, met stralend gezicht, alsof ze hen meteen wilde omhelzen, maar haar man gaf haar een wenk, dat ze zich moest beheersen.

„Meneer Poolman,” zei Hans, „ik geloof, dat u evenmin als ik erg op plichtplegingen gesteld bent. Mag ik u daarom heel eenvoudig zeggen, dat Marie en ik van elkaar houden en u vragen, of u er geen bezwaar tegen hebt, dat wij ons verloven?”

„Daarop kan ik maar één ding antwoorden,” sprak Poolman. „Ik wens jullie allebei van ganser harte geluk!”

De mannen drukten elkaar de hand, de vrouwen, beiden

249