Het geheim van De Beukenhorst

,,0 jongen, als hij betaalt, zijn we rijk, schatrijk! Waarom juich je niet?”

„Later misschien, nu nog niet. De tragiek van het geval heeft me nog te pakken. Er zit te veel ellende aan dat geld vast.”

„Je vergist je,” zei Marie. „Het is het geld van je tante en ik neem aan, dat ze het met eerlijk werk verdiend heeft.” Ach ja, ze had gelijk. Ze was een gelukkig mens, met haar scherpe, zakelijke blik, waaraan toch het gevoel niet ontbrak.

„Ik wou je iets vragen,” zei Marie, met de armen nog om zijn hals.

„Zeg het maar.”

Ze drukte haar hoofd tegen zijn schouder.

„Als je dat geld krijgt... als je er zeker van bent, dat je het krijgt... gaan we ons dan officieel verloven?”

Hij nam haar hoofd tussen zijn handen.

„Ik wil niets liever. We houden immers van elkaar. Dat heeft toch niets met geld te maken.”

„Nee, maar het zou zo'n mooie gelegenheid zijn. Een dubbel feest!”

Hij moest haar opnieuw gelijk geven en als om zijn instemming te bekrachtigen, kuste hij haar op de mond.

De volgende morgen belde Hans baron Waelenburgh op, die bereid bleek, hem onmiddellijk te ontvangen. Tot dusverre had Hans nooit zozeer tegen een bezoek aan de baron opgezien als nu. Hij, een buitenstaander, een volslagen vreemde, had tot taak een onderwerp aan te roeren,

243