Het geheim van De Beukenhorst

„friaar dat neemt niet weg, dat je de zaak moet doorzetten. Heb je baron Waelenburgh al opgebeld?”

„Nog niet. Ik wou wachten tot wij met elkaar hadden gepraat.”

„Maar dat is toch heel eenvoudig,” meende ze. „Je moet naar hem toe!”

„Ja, ik moet naar hem toe, maar zo eenvoudig is dat niet. Ik moet een oude wond in hem openscheuren en tegelijkertijd een rekening presenteren.”

„Wat die oude wond betreft, zou ik maar niet zo teerhartig doen,” sprak Marie nuchter. „De baron zelf heeft ook nooit aan teerhartigheid geleden, dat zie je wel. En het wordt hoog tijd, dat hij een rekening gepresenteerd krijgt, al was het alleen maar om het vele gedraaf en geren, dat jij voor die mensen gedaan hebt.”

Ze stond op en pakte hem bij de arm.

„Zeg, begrijp je eigenlijk wel, hoe groot die vordering is, die je op ze hebt? Weet je, dat je rijk bent, als je dat geld binnen hebt?”

„Natuurlijk, maar ik had dat geld graag onder plezieriger omstandigheden geïnd.”

„Laat je nu alsjeblieft niet weer door je gevoel meeslepen,” zei Marie waarschuwend. „Ik acht die oude baron in staat om te gaan pingelen of zelfs de vordering te bestrijden. Dan dreig je hem gewoon met een proces!”

„Ik weet niet of ik met een proces veel zou ópschieten,” antwoordde Hans. „Het is meer een morele dan een juri dische verplichting van hem. Maar ik geloof niet, dat hij zich eraan zal proberen te onttrekken.”

Marie sloeg eensklaps haar armen om zijn hals.

242