Het geheim van De Beukenhorst

was voor mij natuurlijk niet gewenst, me daar te vertonen, maar ik richtte het zo in, dat we 's avonds zouden aankomen. Dan wilde ik jou opbellen en voor de volgende morgen ergens, een eindje uit de buurt, een afspraak met je maken. Maar doordat men ons verkeerd had ingelicht, waren we te laat. Er liep nog wel een bus, maar die ging rechtstreeks naar Fichtel, zonder Eelstwoude aan te doen. Ik stelde mevrouw Locker voor, die bus maar te nemen, dan konden we onderweg uitstappen en de paar kilometer naar Eelstwoude lopen. We hadden beiden geen andere bagage dan een handkoffertje. Zij had een paar grote koffers naar een spoorwegstation in de buurt laten zenden, om ze daar te laten afhalen.

Midden op de stille, donkere weg zijn we uitgestapt. We hadden nog geen vijf minuten gelopen, of mevrouw Locker zei, dat ze zich niet goed voelde, dat ze het verschrikkelijk benauwd kreeg. Ik gooide mijn koffertje neer, nam haar in mijn armen en probeerde haar te ondersteunen. Enkele minuten later was ze dood. Het moet een hartverlamming zijn geweest. Aletta, iemand in mijn omstandigheden heeft geen reden meer om te liegen. Ik hoop, ik weet, dat je me op mijn woord zult geloven: ik ben geen moordenaar. Dat neemt niet weg, dat je alle reden hebt om me een smeerlap te noemen. Mevrouw Locker, die mij volkomen vertrouwde, had mij verteld, dat ze in goede doen was en zelfs, dat ze al haar geld bij zich had in dat handkoffertje. Nauwelijks was ze dood, of ik bedacht, dat mijn plan om met jou in verbinding te treden even dwaas was als mijn brieven aan vader. Ik

237