Het geheim van De Beukenhorst

af, of zij hem op de een of andere wijze aan zich wenste te onderwerpen. Reeds zette hij zich in gedachten schrap, toen zij vervolgde:

„Ik moet u in de eerste plaats mijn verontschuldigingen aanbieden voor de overlast, die ik u heb aangedaan. Voor een deel daarvan neem ik de schuld op mij, voor een ander deel hebben de omstandigheden het blijkbaar zo gewild.” Ze wachtte even en sloot de ogen, alsof ze moeite had, haar gedachten te verzamelen.

„Wat ik u ga vertellen,” zei ze, terwijl ze hem weer aankeek, „zal u waarschijnlijk verbazen en daar is ook wel reden voor. Het gaat over een broer van mij en het lijkt de geschiedenis van een misdadiger, maar het is iets anders. Het is — staat u mij het grote woord toe — de geschiedenis van een noodlot. En dat noodlot heeft niet alleen het leven van mijn broer beheerst, maar dat van onze hele familie.” Ze sprak duidelijk, met de intonatie van een intelligent mens. Hans merkte echter, dat het haar van lieverlee moeite kostte om haar stem en haar lichaam in bedwang te houden.

„Het is allemaal heel verschrikkelijk,” ging ze op zachtere toon voort, „en er zou geen enkele aanleiding zijn om u daar iets van te vertellen, als u er niet door benadeeld was. U weet waarschijnlijk, dat ik het aanvankelijk volkomen eens was met het idee, dat u als assistent van meneer Van der Pek zou optreden. Ik had sympathie voor u opgevat, onredelijk misschien, maar sympathieën zijn nu eenmaal dikwijls onredelijk. Het enige wat ik betreur en wat ik mezelf verwijt, is dat daardoor bij u verwachtingen omtrent de toekomst zijn gewekt, die niet in vervulling zullen gaan.”

231