Het geheim van De Beukenhorst

Toen Hans voor het rusthuis „Hippocrates” uit de rode auto stapte, stond daar een ziekenauto, waaruit juist iemand op een brancard naar binnen werd gedragen. Werktuiglijk bleef hij staan, om het schouwspel niet van dichtbij te hoeven zien. Een paar verpleegsters verleenden rustig en zwijgend hun hulp bij het transport, als geoefende vaklieden. Hans, die ziekenbarakken en sanatoria van binnen had leren kennen, voelde zich even verplaatst in een tijd, die hij liefst volkomen wilde vergeten, maar die soms nog pijnlijk in hem bleek voort te leven. Hij wist hoe smal de grens was tussen leven en dood, gezondheid en ziekte. Onwillekeurig verstrakte hij zijn houding, als om zich duidelijker bewust te maken, dat hij op zijn twee benen stond en gaan en staan kon waar hij wilde.

Alvorens hij bij Aletta werd toegelaten, had hij een kort onderhoud met dokter Nieuwenhuis. „De gesprekken met Ds. Vermeer moeten haar geholpen hebben,” zei de dokter, blijkbaar zonder zichzelf enige eer te willen toekennen. Hij gaf Hans geen enkele raad omtrent de wijze, waarop hij zich in het bijzijn van de patiënte moest gedragen, maar droeg hem over aan een zuster, die hem voorging naar een hogere verdieping en klopte aan een van de vele witte deuren. Er klonk van binnen een vrij zwak geluid, zij opende de deur voor Hans en deze trad de kamer in. Hans had verwacht, in een schemerig vertrek te komen, met halfgesloten gordijnen en een lucht van geneesmiddelen en eau de cologne — kortom, een sfeer van zenuwspanning en levensmoeheid. In plaats daarvan betrad hij een grote, lichte kamer met brede balkondeuren, waarvan er één open stond. Er hingen vitrages voor; het gordijn voor de open deur golfde zacht in de wind. Uit de tuin

229