Het geheim van De Beukenhorst

gekomen, maar daarover schijnt ze nu juist met u te willen praten.”

„Dus toch!” riep Hans uit, en hij kon nauwelijks op zijn stoel blijven zitten.

Vermeer keek hem verwonderd aan.

„Weet u iets van die broer af?”

Hans vertelde hem wat hij van de rentmeester en van de kolonel had gehoord. Ook Vermeer begreep niet, wat Hans met die broer te maken kon hebben, maar hij zei:

„Nu begrijp ik haar opmerking, dat er altijd een akelige atmosfeer in huis heeft gehangen. Die broer was levend-dood, hij was er niet en hij was toch voortdurend aanwezig. Ik heb uit Alettas verhalen de indruk gekregen, dat de barones, die een lieve, maar zwakke vrouw was, van verdriet om die zoon is gestorven.”

Ze zwegen even en staarden peinzend voor zich uit. Toen vervolgde de predikant:

„Het is wel vreemd, dat ze gezegd heeft, dat haar broers allebei dood zijn. Van Alfred kan ze dat toch niet weten.” „Ze zal in dat opzicht één lijn trekken met haar vader en meneer Van der Pek,” meende Hans. „De doodverklaring door de baron staat voor haar gelijk met een wettelijke verklaring van overlijden.”

„Ik geloof er niets van,” antwoordde Vermeer. „Ze heeft gezegd, dat ze haar vader zijn houding tegenover Alfred nooit heeft kunnen vergeven. Dan is het niet waarschijnlijk, dat ze het wat die doodverklaring betreft met hem eens is. Nu ja, dat doet er op ’t ogenblik niet toe. Ik ben hier gekomen, om u enigszins voor te bereiden. U krijgt te maken met een overgevoelige vrouw, die door het geringste woord van streek kan raken.”

227