Het geheim van De Beukenhorst

,Dan zal de automaat maar meteen weer weggaan!' Maar nee, nu ik er eenmaal was, moest ik blijven. Die grilligheid was kenmerkend voor haar hele houding, maar zo moet ze in 't gewone leven ook zijn. Haar ziekte is misschien juist, dat ze zich in bepaalde gedachten heeft vastgebeten. Zoiets is niets voor haar."

„Ze schijnt anders lang te hebben rondgelopen met het idee, dat ze de rentmeester moest opvolgen,” zei Hans. „Als het erop aan was gekomen, zou ze waarschijnlijk hebben toegegeven,” antwoordde Vermeer. „In wezen is ze iemand, die behoefte heeft aan steun en leiding, maar ze heeft die nooit voldoende gekregen. In ons eerste gesprek heb ik me een beetje op de vlakte gehouden, want ik was bang, dat ik overgevoelige plekken zou aanraken. Ik heb haar toch nog genoeg geërgerd. Toen ik zei, dat er in onze tijd veel mensen overspannen waren, antwoordde ze, dat andere mensen haar niet konden schelen. Maar goed, ik zal niet op alle details ingaan. Ik had in ieder geval zoveel succes, dat ze me bij mijn vertrek vroeg, of ik nog eens wou terugkomen. Dat heb ik gedaan en ik ben ook nog een derde keer bij haar geweest. Nu moet ik zeggen, dat ze op den duur wel wat toeschietelijker is geworden, maar haar hele hart heeft ze niet voor me willen uitstorten. Ze zei, dat er vreselijke dingen in haar leven waren en ze had nog niet de kracht om die op te biechten. Met die vreselijke dingen schijnt u op de een of andere manier iets te maken te hebben. Ik heb gevraagd, of ze dan niet eens met u zou praten, maar ze wist niet hoe ze het moest aan-leggen. ,Ik heb me tegenover meneer Bartels als een idioot gedragen,' zei ze. Daarop vroeg ik haar: ,Denkt u dat u

225