Het geheim van De Beukenhorst

hun ontmoeting indertijd niet lang geduurd had, had Hans er een prettige herinnering aan behouden. Misschien waren zij het op vele punten oneens met elkaar, maar Vermeer was een rustig en gevoelig mens, met wie men bijna vanzelf openhartig werd. Uit hun gesprek bleek nu, dat Aletta ook toegankelijk was geweest voor zijn eenvoudige, eerlijke woorden. Wat de dokter niet was gelukt, daar was Vermeer in geslaagd: haar vertrouwen te winnen. Vermeer rekende zich dit niet als een verdienste aan. „Ik ben nog jong, ik heb nog niet veel ervaring,” zei hij, „en ik moet bekennen, dat ik schrok, toen ik bij de freule binnenkwam.”

Hans kon het zich wel voorstellen. Hij voelde neiging om over zichzelf te beginnen, de gevoelens en gedachten, die deze zaak bij hem had opgeroepen. Maar hij vermande zich: het lot van een ernstig zieke stond op het spel, dit was niet het ogenblik om eigen moeilijkheden af te reageren.

Op verzoek van de predikant waren ze bijeengekomen in De Posthoorn, waar in de ochtenduren zelden een bezoeker verscheen. Ze zaten in de achtertuin, aan een ijzeren tafeltje, op ongemakkelijke klapstoeltjes, maar ze merkten geen ongerief. Beiden lieten de koffie, die vóór hen stond, koud worden, zozeer gingen ze op in hun gesprek.

„De eerste reactie van Aletta was niet bepaald bemoedigend,” vertelde Vermeer. „Ze lag ogenschijnlijk rustig in bed, maar toen ze me zag, zei ze nijdig, dat ze geen bezoek wenste en zeker niet van een dominee, zo’n automaat, waar je maar één woord tegen hoefde te zeggen en er kwam onmiddellijk een bijbeltekst uit. Daarop zei ik:

224