Het geheim van De Beukenhorst

rook langzaam uit. Toen verklaarde hij op een toon van gewicht:

„Ja en neen. Ik sta natuurlijk buiten de zaak, maar ik heb u toch aan enkele aanwijzingen geholpen.”

„En daaraan meent u zekere rechten te kunnen ontlenen?” vroeg Hans tamelijk scherp. Hij verzachtte zijn uitval echter meteen:

„Meneer Blinxma, ik bewonder werkelijk uw vernuft en combinatievermogen, en ik waardeer uw belangstelling bijzonder. Daarom spijt het mij des te meer, dat ik me bij de houding van meneer Van der Pek moet aansluiten. U moogt denken wat u wilt, maar over mijn besprekingen met de familie Waelenburgh laat ik niets los.”

Blinxma bleef staan en legde een hand op Hans schouder. „Dan zal ik iets loslaten,” zei hij glimlachend. „U bent op weg om rentmeester van baron Waelenburgh te worden! Nee, ik verwacht geen antwoord van u, maar binnenkort zal wel blijken, dat ik het bij het rechte eind heb gehad!”

De volgende bezoeker, die met Hans kwam spreken, was Vermeer, de jonge dominee, die hij in het begin van zijn verblijf in Eelstwoude had leren kennen. Vermeer was hier al vaker in de dienst voorgegaan en had leden van de familie Waelenburgh ontmoet. Toen hij hoorde, dat Aletta in een rusthuis werd verpleegd, ging hij haar opzoeken en hij herhaalde zijn bezoek enige keren. Hij overlegde met dokter Nieuwenhuis en belde Hans op, om hem te vragen, of hij eens met hem mocht komen praten.

Het was voor het eerst, dat Hans een bespreking van deze zaak verlangend tegemoet zag. Zijn verlangen gold eigenlijk meer de predikant dan de bespreking zelf. Ofschoon

223