Het geheim van De Beukenhorst

gen had gedacht, kwam dikke rookwolken uitblazend terug.

„Misschien,” hervatte hij het gesprek, „heeft het feit, dat meneer Van der Pek niet meer aan de stamtafel verschijnt, iets te maken met een opmerking, die ik heb gemaakt toen we elkaar het laatst hebben gezien. Ik vroeg hem, of uw herhaalde bezoeken aan „De Beukenhorst” iets uitstaande hadden met het onderzoek naar de verdwenen tante. Meneer Van der Pek keek mij nogal uitvorsend aan en vroeg: ,Wat heeft meneer Bartels u verteld?' Ik heb hem geantwoord, dat meneer Bartels mij geen woord verteld had, maar dat heel Eelstwoude wist, dat hij enige keren op „De Beukenhorst” was geweest. Zoiets blijft in een kleine plaats nu eenmaal niet lang verborgen. Ik kon duidelijk merken, dat meneer Van der Pek niet verder op de zaak wenste in te gaan, maar hij kon mij niet beletten, het mijne ervan te denken. Nu vindt u misschien, dat ik nogal onnozel ben...”

„Hoe komt u daarbij?” interrumpeerde Hans.

„Goed, goed,” weerde Blinxma af, „daar vergis ik me dus in. Maar uit de af werende houding van meneer Van der Pek bleek, dat uw bezoeken niet uw tante betroffen, want hij had geen reden om daarover geheimzinnig te doen. Ik had trouwens al de indruk gekregen, dat u zich aan dat onderzoek niets meer gelegen liet liggen. Tenzij uw onderzoek u op een spoor heeft gebracht, dat zowel u als meneer Van der Pek aanleiding geeft om geheimhouding te betrachten.”

„Gesteld dat het zo was, dan zou u die geheimhouding toch moeten respecteren,” bracht Hans in het midden.

De kolonel deed een trek aan zijn sigaar en ademde de

222