Het geheim van De Beukenhorst

Hans antwoord was kort:

„Ik denk er niet aan!”

„Dat verbaast me, meneer Bartels,” zei mevrouw Arnault met nauwelijks verborgen ergernis. „U hebt u tegenover mijn vader toch bereid verklaard, uw medewerking te verlenen. Hij heeft het me zojuist nog verzekerd.”

„Waarde mevrouw Arnault,” sprak Hans, die alles wat hij aan laatdunkendheid kon opbrengen, in de strijd wierp, „tot dit soort medewerking ben ik niet bereid. Maar ik wil u een raad geven: u vindt op iedere straathoek wel iemand, die bereid is, tegen een behoorlijke beloning voor rentmeester te spelen, zonder daarvoor een hand te hoeven uitsteken.”

„Maar begrijpt u dan niet, dat we juist u nodig hebben? Ach nee, dat kunt u ook niet begrijpen, want ik heb u nog niet eens verteld, wat de bedoeling van deze opzet is.” Hans, denkend aan Marie en haar af keer van deze geschiedenis, wilde reeds zeggen, dat hij naar die bedoeling volstrekt niet benieuwd was, maar hij meende, dat de beleefdheid — of was het toch nieuwsgierigheid? — hem een dergelijk antwoord verbood.

„De toestand van mijn zuster,” vervolgde mevrouw Arnault, „maakt het voorlopig onmogelijk, dat ze hier terugkomt. Maar zelfs in het gunstigste geval is haar gesteldheid van dien aard, dat ze een noodlottige invloed op onze vader uitoefent. Het is dus zaak, haar hier uit de buurt te houden en ...”

„Aha! ik begrijp het!” viel Hans haar in de rede. „U wilt mij de rol van boeman laten spelen! ”

Inwendig moest hij lachen om dit zowel naïeve als geraffineerde plan. Freule Aletta diende op een afstand te

217