Het geheim van De Beukenhorst

gelaat en het postuur van de bezoekster waren een oudere, maar ook degelijker, wilskrachtiger uitgave van die van freule Aletta Waelenburgh.

„Meneer Bartels?” vroeg zij, terwijl zij hem de hand toestak. „Ik ben mevrouw Arnault. Zou u misschien even tijd voor mij hebben?”

Haar hele allure, haar stevige handdruk bewezen, dat zij geen ontkennend antwoord op deze vraag verwachtte. Hans ging haar vóór naar zijn kamer, waar hij haar de lage rookstoel aanbood, zodat haar dominerende houding iets minder opvallend werd. Zelf ging hij op een gewone stoel zitten en keek zijn bezoekster afwachtend aan. Deze had haar tasje op haar knieën gelegd en haar handen lagen daar bovenop, alsof ze het voorwerp wilde verpletteren. Hans wierp een blik op haar bruingeschoeide voeten, die op hem minder de indruk maakten, de dragers van haar lichaam te zijn dan de zichtbare grondslagen van haar persoonlijkheid.

„Meneer Bartels,” begon zij, „als ik het goed begrijp, hebt u door een kwestie, waar u feitelijk buiten staat, al heel wat last gehad. Het spijt me daarom te meer, dat ik u ook moet lastig vallen. Maar de zaak is voor onze familie zo belangrijk, dat we uw medewerking niet kunnen missen. Het gaat hierom: zou u bereid zijn, de functie van rentmeester van onze bezittingen te aanvaarden?”

Reeds opende Hans zijn mond, maar zij hief afwerend de hand op en vervolgde:

„Het is louter een formaliteit. U hoeft er niets voor te doen en we geven u natuurlijk een behoorlijke vergoeding. Over een half jaar misschien kunt u eervol ontslag krij-

216