Het geheim van De Beukenhorst

niet aanging? Het kostte hem moeite, niet in smekende, bezwerende woorden te vervallen, maar zich even koel en zakelijk te gedragen als Marie, in de hoop, dat dit alles nu spoedig achter de rug zou zijn en de verhouding tussen hen weer als vroeger zou worden.

Dan was de houding van kolonel Blinxma hem liever, want daar kon hij tenminste om lachen. De oud-militair dorst geen vragen te stellen, maar Hans zag ze als 't ware op zijn lippen branden. Het was vermakelijk, maar ook aandoénlijk, dat kinderlijke hunkeren naar een woord van opheldering. Al moest hij de oude heer teleurstellen, deze werd toch iets gewaar. Hij trouwens niet alleen, maar allen, die in. den huize Poolman aanwezig waren op het ogenblik, waarop er een kleine zwarte auto stilhield voor de deur van het pension.

Dit gebeurde in de ochtenduren, twee dagen na Hans’ bezoek aan dokter Nieuwenhuis. Uit de auto stapte een ongeveer vijfenveertigjarige struise dame met donker haar. Energiek liep ze het pad naar de voordeur op en vroeg aan het werkmeisje, dat opendeed, of meneer Bartels te spreken was. Kolonel Blinxma, die juist wilde uitgaan, wist te vertellen, dat zijn huisgenoot zich in de tuin bevond. De oude heer betreurde het, dat hij zijn hoed had opgezet en daarom onmogelijk kon doen, alsof hij slechts toevallig daar bij de deur stond. Hij draalde nog even, maar ging toen de weg, die het fatsoen hem gebood: naar buiten.

Het meisje ging Hans waarschuwen en deze, niet gewend bezoek te ontvangen, begaf zich verwonderd naar de gang. De naam van de bezoekster, door het meisje als „Anno” uitgesproken, had hem niets gezegd. Hij had echter niet veel tijd nodig om te begrijpen wie hij vóór zich had. Het

215