Het geheim van De Beukenhorst

meteen bij de patiënte had kunnen brengen, maar ik vind dat op 't ogenblik niet gewenst. Mag ik u daarom vragen, op een seintje van mij te wachten?”

„Goed, dokter,” zei Hans, hoewel hij bijna had verzucht: ,Het moet dan maar/

Uit alles bleek, dat de dokter niet de minste fiducie had in zijn eigen succes bij de patiënte en volkomen op Hans rekende. Ze zien me hier hoogstens nog één keer, dacht hij, terwijl hij de trap afliep, naar de auto, die nog steeds stond te wachten. Ik wou, dat moeder me nooit die brief over tante Adriana had geschreven...

In de onderzoekende blik, die Marie Hans bij zijn thuiskomst toewierp, las hij de vraag: „En ben je nu eindelijk van het geval af?” Hij haalde enigszins verontschuldigend de schouders op. Zij kenden elkaar nu al zo goed, dat zij het bij een dergelijke gedachtenwisseling desnoods zonder woorden konden stellen.

Het gevolg van deze stomme samenspraak was, dat Hans tegen de komende nadere uiteenzetting opzag. Ze hadden al onenigheid over de kwestie gehad, nu zou Marie hem waarschijnlijk verwijten, dat hij zich door de familie Waelenburgh als een willoos voorwerp liet gebruiken. Zijn vrees bleek ongegrond, althans wat het uiten van verwijten betrof. Marie hoorde hem die avond zwijgend aan, zei ten slotte slechts: „Je moet het zelf maar weten,” en begon over iets anders te praten. Deze voorgewende onverschilligheid raakte hem dieper dan een felle uitval. Hij had het gevoel, dat hun liefde afbrokkelde en dit maakte hem bijna wanhopig. Moest hij zijn geluk in de waagschaal stellen wegens een geschiedenis, die hem totaal

214