Het geheim van De Beukenhorst

weg, dat het alleen uit medisch oogpunt reeds een bedroevende geschiedenis is, want hoe zal de patiënte, gesteld dat zij geneest, haar geestelijk evenwicht in zon bedorven atmosfeer kunnen handhaven?”

„Dokter,” zei Hans, die een sterke neiging voelde om zich zo ver mogelijk van de familie Waelenburgh en haar besognes te verwijderen, „ik ben hier alleen gekomen op aandringen van de oude heer Waelenburgh, die meende, dat ik iets voor zijn dochter zou kunnen doen. Na alles wat ik van u gehoord heb, geloof ik, dat hij zich vergist heeft. Er is maar één reden, waarom ik me nog niet kan terugtrekken. Ik zou er namelijk graag achter komen, of er inderdaad enig verband bestaat tussen die broer en mijn tante.”

„Misschien is dat dezelfde reden, waarom u iets voor juffrouw Waelenburgh kunt doen. Want als ze zich daarover uitlaat, komt ze waarschijnlijk over het dieptepunt heen.” „U bedoelt toch niet, dokter, dat ik met haar moet praten? Dat lijkt me meer op uw weg te liggen.”

„Ik zal zien wat ik kan bereiken,” antwoordde dokter Nieuwenhuis, terwijl hij opstond. „Maar als ik geen succes mocht hebben, dan wil ik het die richting uit zien te leiden, dat juffrouw Waelenburgh een onderhoud heeft met u. Daarvoor wilde ik nog één keer een beroep op uw medewerking doen.”

Hans eerste opwelling was een botte weigering, maar hij bedacht zich. Nu hij a had gezegd, moest hij ook b zeggen, te meer omdat hij niet de geringste mogelijkheid mocht verzuimen om achter het geheim der verdwijning van zijn tante te komen.

„Ik had het prettig gevonden,” zei de arts nog, „als ik u

213